Eerlijk en hard

(Veldhuis en Kemper - Niets van dat alles)

Het hoge noorden, waar de winters koud en nat zijn. Waar toeristen hopen op zon en wind, en de 11 steden hopen op vorst en kou. Een plek zonder welke ik eigenlijk niet geboren zou zijn. En een taal die ik eigenlijk niet spreek. En dan toch, op de een of andere manier verlangen er weer terug te keren. Laten we eerlijk zijn, Nederlands is toch ook schitterend?

En elk blog stukje hoort toch een of andere Engelstalig vertolkte tip, emotie of gevoel te hebben? Nouja, misschien niet allemaal. Soms moet je gewoon stilletjes verlangen naar een vakantie van misschien. Op een boot, met een paar flessen water, lunch in een zakje en een paar leuke mensen om samen mee te genieten. En dan in de avond met kampvuur dan maar toch hardop te zingen. Want het kan, en het mag, en waarom zouden we het in vredesnaam niet doen? 

Niets van dat alles, of alles wat we zouden en konden, toch anders is dan wat we uiteindelijk doen. Fouten, vergissingen die we deden uit het idee van 'dit hoort/moet/kan/is fijn' en dan maar hopen dat er niet ergens iemand stiekem je gewoon gemanipuleerd heeft/zal hebben. Deed ik ook zo vaak. En nu? Tja, mijn jaar als politicus zit er bijna op. Genoeg manipulatie gehad voor mijn leven, ik kan het spel, c'est suffit. 

Nu lekker gewoon zijn, eerlijk en hard leven, en eerlijk en hard genieten, eerlijk en hard huilen, eerlijk en hard lachen, eerlijk en hard houden van, eerlijk en hard zingen en dansen, eerlijk en hard omgaan met mensen, eerlijk en hard zijn. Hard, want eerlijk is niet zacht. Hard want eerlijk is robuust en gaat wel een tijdje mee. Eerlijk omdat het alternatief te makkelijk is. Eerlijk want daar heeft iedereen meer aan. Ook al komt het hard aan.

Wie doet er mee?